de fluistering van het hart

Uit die oude tijd komt zij die zich herinnert.

Zij draagt in haar stilte de wijsheid
van hen die vóór haar kwamen.
als een herinnering die diep in haar lichaam leeft.

Zij weet dat de aarde haar moeder is,
dat de hemel haar spiegel is
en dat ieder wezen dat haar pad kruist
verbonden is met een groter geheel.

Haar zintuigen zijn helder.
Zij luistert niet alleen met haar oren,
maar met haar hart.

Wanneer zij een boom aanraakt,
voelt zij de ouderdom van zijn wortels.
Wanneer zij naar het water kijkt,
hoort zij verhalen die ouder zijn dan taal.
En wanneer zij haar ogen sluit,
kan zij soms de stemmen van haar voorouders voelen
als een zachte adem achter haar.

Op haar voorhoofd rust een teken.

Een spiraal, geplaatst op het derde oog.

De spiraal kent geen begin
en geen einde.

Zij beweegt naar binnen
en tegelijk naar buiten.

Naar de diepte van het eigen wezen
en naar het oneindige veld daarbuiten.

Er wordt gezegd dat de spiraal
een oude poort bewaakt.

Een poort die zich opent
wanneer zij wordt ontmoet
door iemand die haar werkelijk met het hart ziet.

Niet wanneer haar gezicht wordt bekeken.
Niet wanneer haar vorm wordt bewonderd.

Maar wanneer iemand voorbij haar uiterlijk gaat
en haar herkent.

Dan gebeurt er iets.

Het veld opent zich.

Een stille ruimte wordt voelbaar
tussen wat zichtbaar is
en wat niet met de ogen kan worden gezien.

Daar, in die ruimte,
komt de oude wijsheid dichterbij.

De wijsheid van de grootmoeders.
De wijsheid van de vaders.
De wijsheid van hen die hun handen
in dezelfde aarde hebben verwoven
lang voordat wij hier waren.

Zij spreekt niet tot ons met een stem.

Zij herinnert ons.

Je bent niet alleen.
Je bent nooit los geweest.
Je draagt meer in je dan je denkt.

En wie haar in zijn hart ontmoet,
kan voelen dat er iets wakker wordt.

Een vergeten weten.

Een zachte herkenning.

Alsof ergens diep vanbinnen
een deur opengaat
die altijd al heeft bestaan.

Zij is een drager van herinnering.

Zij draagt de draad
tussen verleden en toekomst.

Tussen aarde en hemel.

Tussen het zichtbare en het ongeziene.

Wie haar met de ogen ziet, ziet een vrouw.
Wie haar met het hart ontmoet,
herkent een deel van zichzelf.

Misschien is dat haar grootste geschenk.

Niet dat zij ons iets nieuws leert,
maar dat zij ons laat herinneren
wat diep in onszelf nooit verloren is gegaan.

De wijsheid van de voorouders.

De verbondenheid met alles wat leeft.

De stille stem van de aarde.

En de wetenschap
dat iedere ziel haar eigen poort draagt.

De spiraal opent.
Het veld wordt wakker.
De herinnering keert terug.

En zij wacht.

Niet buiten ons.

Maar daar waar wij haar altijd kunnen ontmoeten:

in het hart.