De Heilige Vlecht

Zij verschijnt in stilte.
Een vrouw van aarde, zacht en tijdloos,
met gesloten ogen alsof zij luistert
naar een wereld die dieper ligt dan woorden.

Rond haar gezicht beweegt een vlecht.

Niet zomaar een vlecht van haar,
maar een heilige vlecht,
een levende streng die zich zacht om haar gelaat weeft
als een cirkel van verbinding.

Elke streng draagt een verhaal.
Elke draai herinnert aan een oeroude band
tussen mens en aarde.

De vlecht symboliseert de navelstreng van het leven
de onzichtbare verbinding
die ons verbindt met de bron waaruit we geboren zijn.

Zoals een kind verbonden is met de moeder,
zo is de mens verbonden met de aarde.

Die band verdwijnt nooit.
Soms vergeten we haar alleen.

In de vlecht leeft ook het heilige gras.

Gras dat met de hand wordt gevlochten,
een oud ritueel dat al generaties lang wordt doorgegeven.
Het wordt gevlochten met aandacht, met adem, met intentie.
Een handeling die aarde en geest weer samenbrengt.

Wanneer het gras wordt gevlochten,
wordt ook de herinnering gevlochten
dat alles met elkaar verbonden is.

Haar ogen blijven gesloten.

omdat zij naar binnen kijkt.

Daar, in de stilte van haar innerlijke wereld,
voelt zij de zachte trek van de navelstreng van de aarde.
Een subtiele stroom van voeding, rust en kracht

die haar lichaam en ziel blijft voeden.

De heilige vlecht rond haar gezicht
beschermt dat weten.

Zij herinnert eraan dat we nooit los staan van de grond
waaruit we zijn ontstaan.

Wie naar haar kijkt,
voelt misschien een moment van vertraging.

Alsof de wereld even zachter wordt.
Alsof de adem dieper zakt in het lichaam.

En ergens in dat moment
kan een herinnering terugkeren:

dat ook wij gedragen worden.

Dat onder onze voeten een levende aarde ligt
die ons voedt, vasthoudt en steeds opnieuw uitnodigt
om thuis te komen.

De heilige vlecht fluistert zacht:

je bent verbonden.
Je bent gedragen.Jij bent natuur. 

Geniet van haar magische weerspiegeling in herinnering.