De Oermoeder en de Uil.

Er was een tijd waarin de mens wist
dat de aarde niet onder onze voeten lag,
maar ons droeg.

Dat de bomen niet zomaar bomen waren,
maar oude wachters.

Dat de maan niet alleen aan de hemel stond,
maar met ons meebewoog.

En dat de stilte soms meer vertelde
dan duizend woorden.

In die verwondering woont de oermoeder 

Niet ergens ver weg.
Niet achter een poort die je moest vinden.

Zij leefde in het hier en nu. 

In het zachte mos onder je voeten.
In de geur van regen op de aarde.
In de warmte van de zon op je huid.
In het water dat door je vingers stroomt.
In de adem waarmee je 's ochtends wakker wordt.

De Oermoeder is nooit weggegaan.

Wij zijn alleen vergeten hoe we haar konden voelen.

Aan haar zijde woonde de Uil.

Hij is de bewaker van het oude weten.
Met zijn grote, stille ogen ziet  hij de herinnering die in een steen woonde.

De wijsheid die in een veer verscholen lag.
De verhalen die een bloem meedroeg.
En hij wist dat iedere schat die de Oermoeder ons gaf,
een uitnodiging was om weer te luisteren.

Op een nacht vroeg de Uil aan haar:

‘Moeder, waarom geef je jouw schatten weg?

De Oermoeder glimlachte.

‘Omdat ze nooit van mij zijn geweest.’

Ze legde haar hand op de aarde.

Alles wat ik bewaar,
bewaar ik voor hen die dieper willen herinneren.

En wat moeten zij ermee? vroeg de Uil.

Ze hoeven niets met mijn schatten te doen,

fluisterde ze.
Ze hoeven er alleen maar naar te kijken.

Want soms, zei ze,
hoeft een mens maar één klein ding aan te raken
om zich iets groots te herinneren.

Sindsdien schenkt  de Oermoeder.

kleine stukjes verwondering.

Schatten die de tijd hebben aangeraakt.
Schatten die het licht hebben gekend.
Schatten waarin een verhaal woont dat zich pas opent
wanneer jij er met aandacht naar kijkt.

En de Uil bewaakt ze.

Hij zit stil boven de verzameling
en wacht.

Want iedere schat vindt uiteindelijk zijn mens.

Misschien is dat wel waarom jij hier bent.

Misschien trok iets je aandacht
zonder dat je precies wist waarom.

Misschien herkende een deel van jou
iets wat je hoofd allang vergeten was.

Maar je ziel nog kon herinneren 

Kijk met dat stille deel van jezelf
dat weet hoe het voelt
om verwonderd te zijn.

Raak aan. Bewonder. Luister.

Want ergens tussen deze schatten
ligt een klein stukje van de Oermoeder.

Een herinnering aan de aarde.
Aan het oude weten.
Aan de verbinding die nooit verbroken is.

En wanneer je een schat kiest,
neem je een herinnering mee.

Een fluistering.

Een stukje van haar hart.

Zodat je, midden in het gewone leven,
op een dag ineens naar je schat kunt kijken
en voelen:

Ik ben niet los van de aarde.

Ik ben door haar gedragen.

Ik ben onderdeel van dit oude, wonderlijke verhaal.