De Oermoeder — het pad van het hart ( Sold )

in de stilte tussen aarde en hemel staat zij daar: de Oermoeder.
Een oer wijze ziel , gevormd uit klei, aarde en vuur. Haar lichaam draagt de sporen van de natuur. Bladeren groeien als een kroonom haar heen, alsof de aarde zelf haar heeft aangekleed.

Op haar borst draagt zij een fossiel.

Een klein stukje van een wereld die al lang geleden heeft geleefd. Een herinnering van steen aan iets dat ooit bewoog, groeide, ademde en zijn eigen weg door de tijd bewandelde. Het fossiel vertelt zonder woorden:

Alles verandert.
Alles laat iets achter.
En niets wat werkelijk geleefd heeft, gaat verloren.

Het fossiel rust precies op haar hart.

Daar ligt de verbinding.

Want de Oermoeder draagt niet alleen de herinnering van wat ooit was zij draagt ook de wijsheid om te voelen waar jij nuheen mag.

Wanneer je een kaars in haar lichaam plaatst en het vlammetje ontsteekt, wordt zij wakker.

Niet letterlijk, maar in jou.

Het vuur begint te spreken.

De vlam beweegt, danst, buigt en richt zich weer op. Net als hetleven zelf. Soms krachtig, soms zacht. Soms helder zichtbaar, soms bijna verdwijnend.

Het vuur vraagt je niet om sneller te gaan.
Het vraagt je om te voelen.

Voel wat werkelijk van jou is.
Voel wat je mag loslaten.
Voel welk pad zich voor je opent wanneer je niet langer luistertnaar wat de wereld van je verlangt, maar naar de stille stem in je eigen hart.

De aarde onder haar voeten herinnert je eraan om te landen.

Om niet alleen te dromen, maar ook te leven.
Om je voeten te voelen.
Om aanwezig te zijn in je lichaam.
Om te weten dat ook jij onderdeel bent van deze aarde.

De bladeren rond haar hoofd herinneren je aan de lucht.

Aan beweging.
Aan ruimte.
Aan adem.

Ze fluisteren:

Laat los wat zwaar is geworden.
Maak ruimte voor het nieuwe.
Adem jezelf terug naar wie je werkelijk bent en wat jij hier komt brengen.

Het fossiel draagt de wijsheid van het water en de tijd.

Water weet dat een weg niet altijd recht hoeft te zijn. Het stroomteromheen wanneer een rots verschijnt. Het zoekt een nieuwebedding wanneer de oude niet meer klopt.

Zo mag ook jij bewegen.

Niet alles hoeft gevoed te worden.
Soms is overgave de krachtigste vorm van vooruitgaan.

En dan is er het vuur.

Het vuur in haar buik.
Het vuur in haar hart.
Het vuur dat jij misschien al lang in jezelf draagt.

Dat kleine innerlijke licht dat niet uitgaat, zelfs wanneer je het even niet meer ziet.

De Oermoeder komt je eraan herinneren dat jouw levenspad niet buiten jou ligt te wachten.

Het ontstaat terwijl jij luistert en diep voelt.

Stap voor stap.

Vanuit je hart.

Zij vraagt je niet om te weten waar het pad eindigt. Alleen om de volgende stap te voelen.

En wanneer je naar haar kijkt, kijkt zij eigenlijk terug naar jou.

Haar gesloten ogen lijken te zeggen:

Je hoeft niet alles te zien om verder te kunnen.

Je hoeft niet alles te begrijpen om te vertrouwen.

Het fossiel op haar borst zegt:

Herinner je wie je bent.

De aarde zegt:

Vertraag.

Het water zegt:

Stroom.

De lucht zegt:

Adem.

Het vuur zegt:

Leef.

En de Oermoeder draagt ze allemaal.

Zij is de plek waar de elementen samenkomen.
Waar verleden en toekomst elkaar raken.
Waar de oude wijsheid van de aarde samenkomt met het levende vuur van jouw eigen hart.

Wanneer je de kaars in haar plaatst, kun je haar zien als een klein altaar van herinnering.

Steek het vuur aan.

Leg eventueel je handen op je hart.

En vraag jezelf zacht:

Wat wil mijn hart mij vandaag laten zien?

Vertrouw op het pad dat zich ontvouwt.
Draag je verleden als wijsheid, niet als last.
Voel de aarde onder je.
Volg het water wanneer het tijd is om te bewegen.
Adem ruimte in.
En bescherm het vuur in je hart.

Want dat vuur is van jou.

Het is het oude licht dat je steeds weer terugbrengt naar jezelf.

De Oermoeder wijst de weg niet.
Ze herinnert je eraan dat de weg al in je leeft.