Earth keeper of the Sacred portel

Er was een tijd waarin de mens nog niet vergeten was
dat de aarde leeft.

Een tijd waarin vrouwen naar de maan keken
en wisten wanneer het tijd was om te openen,
wanneer om te ontvangen,
wanneer om los te laten
en wanneer om diep naar binnen te keren.

In die tijd leefde zij.

De Earth Keeper zij die weet.

Zij die haar lichaam niet als bezit zag,
maar als een heilige tempel van de aarde.

Zij kende de taal van haar bekken.

Daar, diep onder haar hart,
waar geen woorden nodig zijn,
woonde een wijsheid die ouder was dan haar eigen naam.

Haar yoni droeg het geheim van het ontstaan.
Het geheim van ontvangen.
Het geheim van overgave.
Het geheim van het steeds opnieuw geboren worden.

Want zij wist:

hier woont het mysterie.

Hier waar leven doorheen kan reizen.
Hier waar creatie haar eerste vorm vindt.
Hier waar het vrouwelijke zich herinnert
wat het betekent om volledig aanwezig te zijn.

Ze legde haar handen op haar bekken
en luisterde.

En dan strak  de aarde door haar lichaam.

Zij leefde volgens de adem van de aarde.

Met het rijzen van de zon werd zij wakker.
Met het vallen van de avond keerde zij naar binnen.
Met de wassende maan bouwde zij haar kracht op.
Met de volle maan liet zij haar vuur schijnen.
En wanneer de maan donker werd,
durfde zij los te laten wat niet langer bij haar hoorde.

Ze danste ermee met haar cycli.

Ze kende het vuur in haar.

Niet het vuur dat vernietigt,
maar het vuur dat zuivert.

Ze kende het water in haar,
dat alles kon voelen zonder zichzelf te verliezen.

Ze kende de lucht,
die haar herinnerde aan vrijheid.

En ze kende de aarde,
die haar iedere keer opnieuw vertelde:

Je mag hier zijn.
Je mag voelen.
Je mag verlangen.
Je mag ontvangen.
Je mag loslaten.
Je mag volledig vrouw zijn.

Wanneer zij landen in haar heilige bestaan, bracht ze de oeroude wijsheid van haar generaties vóór haar mee.

De vrouwen die hadden gedragen.
De vrouwen die hadden gebaard.
De vrouwen die hadden liefgehad.
De vrouwen die hadden geleden.
De vrouwen die hun stem verloren waren.
En de vrouwen die ondanks alles
hun innerlijke vuur hadden bewaakt.
De vrouwen die ondanks alles nooit werkelijk gebroken waren. 

In haar bekken leefde hun herinnering voort. oeroud en vol levens energie. 

Niet als last.

Maar als kracht.

Want zij wist dat vrouwelijke wijsheid niet alleen wordt doorgegeven in woorden.

De Earth Keeper heeft haar ogen gesloten.

Maar omdat zij dieper ziet.

Ze kijkt niet naar de wereld zoals die zich aan de buitenkant toont.

Ze kijkt naar binnen.

Naar de plek waar instinct en intuïtie elkaar ontmoeten.
Waar lichaam en geest samensmelten.
Waar de stem van de ziel hoorbaar wordt.

Haar kroon als maan  reiken naar de hemel,
terwijl haar lichaam diep geworteld blijft in de aarde.

Zij is hemel en aarde tegelijk.

Wild en zacht.

Moeder en minnares.

Donkerte en licht.

Begin en einde.

Zij draagt alle fasen in zich.

En misschien is dat haar grootste geheim:

dat niets in haar werkelijk verloren gaat.

Wat sterft, wordt aarde.
Wat aarde wordt, voedt nieuw leven.
Wat wordt losgelaten, maakt ruimte.
Wat diep begraven lijkt, kan opnieuw ontwaken.

Zoals de maan steeds opnieuw verschijnt.

Zoals de aarde na iedere winter weer ademt.

Zoals een vrouw zichzelf steeds opnieuw kan ontmoeten.

Daarom bewaakt de Earth Keeper niet alleen het vrouwelijke.

Zij bewaakt de herinnering aan heelheid.

Aan een tijd waarin het lichaam heilig mocht zijn.
Waarin seksualiteit niet losstond van spiritualiteit.
Waarin bloed niet vies was,
maar een teken van leven en cyclus.
Waarin de aarde niet slechts een plek was om op te wonen,
maar een levende moeder waarmee men een relatie had.

En wanneer de rook van kruiden om haar heen danst,
lijkt het alsof die oude wereld even terugkomt.

De rook stijgt.

De ruimte wordt stiller.

En langzaam wordt ook het innerlijke huis zichtbaar.

Dat huis waarin oude emoties wonen.
Oude verlangens.
Oude herinneringen.
Oude pijn.
Maar ook het vuur dat nooit werkelijk is uitgegaan.

De rook beweegt door de ruimte
zoals de wind door een oud bos.

Hij raakt aan wat verborgen is.

En misschien hoeft niets te worden weggejaagd.

Misschien mag het alleen worden gezien.

Want de Earth Keeper weet:

Wat je durft te ontmoeten, kan transformeren.

Dus zij zit daar.

Ogen gesloten.

Handen bij haar bekken.

Gegrond in de aarde.
Open naar de maan.
Gevuld met vuur.
Gedragen door water.
Ademend met de wind.

Ze wacht niet op toestemming.

Ze wacht niet tot iemand haar vertelt wie ze mag zijn.

Ze herinnert.

En in haar stilte klinkt een oeroude waarheid:

Je lichaam kent de weg.
Je bekken kent de weg.
De aarde kent de weg.
De maan kent de weg.

En diep onder alle verhalen,
alle verwachtingen,
alle rollen en namen,

ligt zij nog altijd te wachten.

De wijze vrouw.

De wilde vrouw.

De voedende vrouw.

De scheppende vrouw.

De vrouw die weet.

De Earth Keeper.